Reporter in slaap
Door Elise Van Beveren

Het is dinsdagmiddag, de 'Stille' Veerkade staat vol met dampende auto's en zelfs de door een paard getrokken koets van Van Gend & Loos staat nu vast.
Als de deur achter me dichtgaat verdwijnt de stadse herrie en maakt plaats voor het gezellige geluid van een koffiezet-apparaat en het getjilp van vogels in de achtertuin.

Ik kon wel een kopje koffie gebruiken na het feest van Annouk gisteren.
Dick klopt de melk, Harry zit een krentenbol te eten met zijn ogen dicht en een koptelefoon op.
Tom staat in een hoek mooi te zijn in het zonlicht dat in strepen door de luxaflex op zijn hals en body valt.
Verder wordt de kamer gedomineerd door een enorm schilderij van een neger in traditionele kleding tegen een kobaltblauwe achtergrond.
Harry komt naast me zitten. 'Krentenbol'? zegt hij. Ik steek maar gelijk van wal.

Jullie spelen covers, maar waarom klinken jullie nummers zo anders dan de originelen?
Soms vind ik het zelfs moeilijk om te bedenken hoe het origineel ook weer was.

Harry :'Als we met een nummer bezig zijn, dan pellen we alle franje eraf.
Alle blazers en koortjes en de drums en de bas. We proberen ons een voorstelling te maken van hoe de schrijver het nummer heeft zitten spelen in zijn eentje op een zolderkamer,
of op een veranda in een of andere zuidelijke staat.

We proberen erachter te komen waarom hij het liedje schreef en waarom hij koos voor bepaalde muzikale oplossingen.
Als het nummer helemaal kaal is en we denken te weten wat de schrijver ermee wilde, dan kijken we wat wij ermee kunnen doen samen.
Soms denk ik wel eens dat wij langer met zo'n nummer bezig zijn dan degene die het heeft geschreven.

Ik vroeg een plaatselijk nogal bekende gitarist naar wat hij van jouw spel vond; Dick, en die gitarist zei:
'het is een wonderlijke gitarist die het vermogen heeft om in zijn eentje een hele big-band of een 'wall of sound' doet vergeten.' Hoe doe je dat?

'Een goede gitaar zoals Tom is een heel breed instrument.
Ik ben op zoek gegaan naar wat er met een gitaar als Tom allemaal kan' zegt Dick.
Welke klankkleuren er uit kunnen komen.
Door alleen met gitaar en zang te werken en geen gebruik te maken van allerlei toeters en bellen ontstaat er veel ruimte.
Ik zoek altijd naar het gebruik van die ruimte.

Ik probeer een combinatie te vinden waarin de baslijnen, de akkoord-patronen,
de invullende riffs en het ritme een geheel vormen en dan zonder mezelf helemaal vast te pinnen,
zodat het flexibel blijft en er een basis ontstaat voor improvisatie.'

Ik dacht dat improvisatie zoiets was als een schema spelen en dan allemaal erop losgaan?
Maar ik heb jullie gehoord en ik kan dat toch niet als geïmproviseerde muziek omschrijven.

Dick:'Dat komt omdat je het maar een keer gezien hebt.
Maar je zult zien dat het de volgende keer weer heel anders klinkt.
Ik heb de neiging om altijd weer iets nieuws te proberen.
Harry heeft dat ook. Als we op een optreden een nummer beginnen,
weten we gewoon nog niet waar het naar toe gaat.
Maar ik hoef niet te gaan zitten zwaaien of knikken,
Harry hoort gewoon waar ik heen wil en andersom geld dat ook.

Dat is de reden waarom jij denkt dat het zo hoort,
maar er wordt constant geïmproviseerd.
Het contact tussen Harry en mij is heel hecht.
Het vindt zijn basis in het intuïtief aanvoelen van elkaar.
Ik begrijp ook niet hoe dat kan. Het zal wel in de genen zitten.'
Harry en Dick beginnen hun repetitie.
Ik mag languit gaan liggen op de zeer comfortabele bank.
Eerst draaien ze een nummer van een CD die Harry heeft meegenomen.
Er klinkt prachtige klassieke muziek uit een requiem van Andrew Lloyd Webber.
Harry legt aan Dick uit waarom hij dit stukje zo mooi vind.
'Het is de kwetsbaarheid van de melodie' zegt hij en de ondersteuning van de alt als tweede stem en daarna komt er
zomaar ineens een heel koor uit de lucht vallen die de twee stemmen naar een breder vlak brengt.
Dick draait een nummer van Tom Waits en vertelt wat hem erin boeit.
'Het is het heel lang aanhouden van een akkoord en dan heel even overgaan naar een ander akkoord dat niemand zou
verwachten en toch heel natuurlijk klinkt.'

Gaan jullie die nummers spelen' vraag ik.

Nee, we beginnen iedere repetitie met aan elkaar te laten horen wat we die week voor moois hebt ontdekt.
We noemen het een kwartiertje 'smaaktraining, maar je kunt het ook wel gewoon als ouderwets plaatjes draaien zien.
Zo weet de een van de ander waar hij mee bezig is geweest die week, en er filteren altijd ideeën uit, al is dat niet zo direct.
Vandaag gaan we bezig met het nummer 'Fool that I am' van Etta James.
Ze beginnen te spelen. Er klinkt een bluesy 'Fool That I Am, for falling in Love with You'.
Maar voor er een couplet voorbij is, zegt Dick. Laten we het eens zo proberen', en hij zet een soul-ritme neer.

En daarna een wals en daarna een iets langzamer soulritme. Telkens als ik denk,
'Ja dat klinkt lekker' stoppen de heren om weer iets anders te proberen.
Ik wordt er een beetje kriegel van.
Ze zijn een tijdje bezig met het intro en ik moet eerlijk zeggen daarna weet ik het niet meer.............
'Wakker worden'! zegt Dick.
We hebben het!
En ze spelen samen een schitterend nummer vol wanhoop en hartstocht op een heel heldere ingetogen manier.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen.
Als de laatste klanken weg ebben zie ik dat het buiten al donker is geworden.
Toch moet ik nog een vraag stellen. De vraag die ik als een soort troef in mijn mouw had.

'Ik heb gehoord dat jullie alleen maar nummers hebben die over overspel gaan, is dat zo?


'Ja' zegt Dick. 'Nee' zegt Harry op hetzelfde moment.
Even is het stil dan moeten we met z'n drieën onbedaarlijk lachen.
Tijd voor een ander onderwerp zegt Dick.
Maar ik ben blij dat ik beet heb en laat niet los.

Waar komt dat gerucht dan vandaan? Ik heb het uit doorgaans zeer betrouwbare bron vernomen.

'Het kan wel zijn dat die indruk is ontstaan' zegt Harry,
'Maar dat is geheel ten onrechte, misschien dat we in een bepaalde periode wel wat meer dan gemiddeld nummers over overspel in ons repertoire hadden,
maar dat is omdat die nummers wat meer spanning hebben dan een gewoon liedje over ik-hou-van-jou en jij-houd-van-mij.'

Toch heb ik gehoord dat de CD die jullie aan het opnemen zijn in zijn geheel over overspel gaat.

'Nee, dat is niet zo' zegt Harry weer.
'De CD gaat over twee mensen die vreselijk verliefd zijn op elkaar.
De ene partij kiest na wat wikken en wegen toch voor de zekerheid van de bestaande relatie.
Daar heeft de andere partij het nogal moeilijk mee, maar hij probeert het te accepteren, wat niet helemaal lukt.
Maar net voordat hij de hoop helemaal heeft opgegeven, komt zij toch terug bij hem.
Eind goed al goed.'

mmmm, eind goed al goed.
Maar de partner van die ene partij dan, hoe gaat het daarmee verder ?

'Daar gaat onze volgende CD over' zegt Dick.
Harry knikt.
Zo is het.
Tom, Dick & Harry